Wor hör ek t’hüß
Wor hör ek t’hüß, kennt’ gej min Land?
Gän Bärge schnejbeläje,
Gän driewend Water treckt en Band
Vörbej an grote Sträje:
Dor, wor de Niers dür’t Flackland geet,
Wor in dem Baend et Maisüüt steet
On wor de Keckfrosch quakt in’t Lüs,
Dor hör ek t’hüß,
Dor hör ek t’hüß.
Wor op de Heij de Löwrek sengt,
Den Haas sprengt dür de Schmeele,
Wor os de ricke Sägen brengt
De Ärbeishand voll Schweele,
Wor in et Korn de Klatschmohn drömt,
Van Feld on Weije rond ömsömt,
So net-sches röst et Burenhüß,
Dor hör ek t’hüß,
Dor hör ek t’hüß
Wor ger de Lüj en open Hand
In Not de Norber reike,
För Gott on Kerk en Vaderland
Noch fass stonn, wie de Eike,
Wor männ’gen Drömer männ’ge Söck,
So gut es, wie de andrenn ok,
Wor selde Striet on groot Gedrüß
Dor hör ek t’hüß,
Dor hör ek t’hüß.
Pries gej auw Land mar allemoal
In Nord, Ost, Süd on Weste,
Ok männ’ge grote Noot es hoal
Min Ländsche es et beste!
Hier stond min Wieg, hier lüjt mech ok,
So Gott well, enns de Döjeklock.
Dann schrieft mech op et steene Krüß:
Hier hört hän t’hüß!
Hier hört hän t’hüß!
